En toen was het zo ver! Het NVC Jeugdkamp 2018-2019 was van start gegaan!

Vorig weekend trotseerden ouders en deelnemers weer en wind om op tijd op de camping ‘t Boerenerf aan te komen.

Na de beddenverdeling kwam de soep en werd de tijd gedood met gezelschapsspelletjes, totdat het buiten opklaarde en de velden in anderhalve minuut opgezet werden voor een volleybaltoernooitje.

Toen het te donker werd, was het tijd voor chauffeur Timo om de teams één voor één in the-middle-of-no-where af te zetten voor een spannende dropping. Gaandeweg bleek dat Googlemaps niet altíjd een goed beeld geeft van de werkelijkheid. Ook verdwaalde trailers worden niet door Googlemaps weergegeven. Team 1 met Janine was dan ook meteen het eerste team dat de weg kwijt was, op de voet gevolgd door Roels’ Team 2 en ook Team 3 en 4 met Evan en Folkert konden niet zonder elkaars hulp. Uiteindelijk kwamen de teams toch samen aan op de camping, veilig en wel.

 

Zaterdagochtend kwamen de talenten van de mini’s aan, precies op tijd voor het baby-foto-kwartet. Alsof het zo gepland was.

Omdat het weer niet meewerkte, werd het spel in en rond het huis gehouden. Het kostte de leiding dik een kwartier om de vele ingezonden foto’s te verstoppen voordat van elk team een lid het huis in mocht om ze te vinden. Met alle foto’s gevonden konden de teams hun kwartetten compleet maken en het team met de meeste kwartetten kreeg voordeel bij het komende nachtspel(zij mochten als eerste). ‘s Middags was het vieze spelletjesmiddag met spellen als blind appelmoes happen, komkommer-sjoelen en olie-worstelen. Gelukkig werd het vieste spel, meelhappen, bewaard tot het laatst, waarna men direct door kon lopen naar de warme douche.

‘s Avonds, na een stapel vette pannenkoeken was de spooktocht aan de beurt. Met zo min mogelijk aanwijzingen werden de teams zonder hun captain (die was al ‘ontvoerd’) het bos ingestuurd om dilemma’s op te lossen en uiteindelijk bij hun aanvoerders aan te komen. De route was echter vergeven van verdachte sujets in de bosjes en plots ook een griezelig meisje, dat roerloos in het midden van het pad stond. Maar ook zij werd overwonnen, door net zo lang stil te staan als dat zij kon volhouden. Dus mocht je er ooit zo één tegenkomen… geduld is een schone zaak.

Met alle captains teruggevonden konden de deelnemers zich weer veilig voelen in het huisje. Toch was deze spooktocht (en een vakantie Albufeira) iets te veel voor twee van ons en werden dezen thuisgebracht door de grote broer.

 

Zondag was de zon tevoorschijn gekomen. En ook de temperatuur was perfect. Op de planning stonden de activiteiten aan het Henschotermeer. Met waterrugby, bekertjes-race, kwalle-ballen en natuurlijk volleybal(we zijn per slot van rekening een volleybalvereniging). Het waterrugby had eigenlijk dezelfde regels als gewoon rugby, maar de opgave was vooral om Folkert aka ‘de tank’ omver te krijgen (het is een standvastig type). Mr. Sporty Spice Evan was één van de weinigen die het wel een paar keer gelukt was.

De bekertjes-race begon onder leiding van Timo die hier nog het meest enthousiast over was. Onder een spervuur van natte sponzen moest men zo veel mogelijk bekers rechtop houden en naar de overkant brengen. Het kwalle-ballen ging er wat heviger aan toe. Hier bleek trouwens dat potgrond en water een vieze bende wordt. Het Henschotermeer zal nooit meer hetzelfde zijn. De rest van de middag werd gebruikt om te volleyballen, zwemmen. Simpelweg om te relaxen.

Toen was het tijd om afscheid te nemen van de mini’s en ons klaar te maken voor een overheerlijke pasta. Laatste activiteit van dit kamp was het smokkelspel op het eiland van het Henschotermeer. Smokkelwaar moest van het ene punt naar het andere overgebracht worden. Maar onderweg kon je afgetikt worden door de douane of door leden van het andere team. Men noemde het een smokkelspel, maar het voelde meer als een bootcamp, om achter de jeugdige smokkelaars aan te rennen. Vooral de grote berg op het eiland was niet gunstig voor douanier/routinier Roel. Hoogtijdagen voor de goederensmokkel! Met zonsondergang was het einde van het spel en ook het kamp in zicht. De volgende ochtend was het enkel nog inpakken en opruimen voordat de taxi’s naar huis alweer voor de deur stonden.

 

Al met al is het een geslaagd kamp geworden, ondanks zaken als het ietwat slechtere weer, luidruchtige egels of verdwaalde pingpongballen.

Uiteraard was dit alles niet mogelijk geweest zonder de bijzonder welkome hulp van Hanny, Tom en Bradley. Ook de deelname van Laurens, Luc en Lauren (ja, die namen beginnen allemaal met een ‘L’) bij de spooktocht was voor velen onvergetelijk. Tel daarbij het enthousiasme van Ria, de pannenkoeken van Marjon en Dieuwke en natuurlijk de pasta van Marielle en Michael bij op en het resultaat is een geslaagd kamp!

 

Wij hebben het ongelooflijk naar onze zin gehad en hopen dat jullie dat ook hebben gedaan! Namens de kampcommissie, iedereen hartelijk bedankt!

 

Roel, Timo, Folkert, Janine & Evan

 

PS: Overige foto’s en een link naar een compilatievideo van het kamp volgen nog.