Een nieuw jaar, een nieuw decennium en een uitgelezen kans om fris te beginnen aan de tweede seizoenshelft. Voor ons was het vorige halfjaar een sportief obstakel. Leren verliezen bracht ons niet perse het plezier in het volleybal, maar we geven niet zomaar op. Veranderingen bleken noodzakelijk, maar het vuur.. Het oh zo belangrijke vuur was nog niet gedoofd. En met die gedachte gingen we de kerstvakantie in, even helemaal niets.

Waar je normaal fris en fruitig uit de vakantie komt, vielen er bij ons meer speelsters om dan verwacht. Shit, niet fit… en dan ook nog de allereerste wedstrijd spelen tegen de koploper. Het is niet anders, zoals we al vaker kenden van het eerste halfjaar. Starten met 7 speelsters, geen libero, geen diagonaal. Improvisatieshow.. Ergens zijn we inmiddels wel een soort experts geworden..dus weetjewat..fuck it. Dan overrompelen ze ons maar en we zien wel hoe hard we eraf getikt worden. Wij hoeven in ieder geval niets te bewijzen, oftewel we kunnen vrijuit spelen.. Hmm.

Armixtos Dames 1 is een top tweede divisie team, ze spelen snel en hard en zijn een klasse beter dan dat wij zijn als we heel realistisch praten. Maar in sport is gelukkig alles mogelijk. Zoals gezegd, we starten de wedstrijd met een gehavend team. We begonnen eigenlijk redelijk goed, konden mee met de tegenstander en hielden verrassend stand. Een servicereeks later liet Armixtos ons achter met een stand van 16-25. Wij waren al blij dat we de 15 hadden gehaald en tankten vertrouwen dat er meer in kon zitten. We waren gefocust en wilden nog harder en beter spelen. De tweede set was bijna een kopie, alleen merkten we dat we best aardig konden aanhaken. Mooie verdedigingsacties, prachtige aanvallen en hier en daar wat geluk brachten ons dichterbij de 20. Het werd 18-25. We voelden het allemaal, het was mogelijk om toch een setje te pakken. Ongekend, we gingen voor iedere bal. Elke fout was direct verwerkt en we konden gelijk door. We zaten in de welbekende flow. Het was genieten, elke keiharde bal die we van de vloer opdoken.. Elke keiharde bal die we erin sloegen.. Alles gaf ons zoveel energie.

“Once you get the taste of ruining somebody’s great hit, it stays with you. And it changes the game. A great defensive play is worth about five points in emotion.”

Armixtos stond opgegeven moment op matchpoint, maar we waren nog steeds overtuigd dat we het zouden flikken. En ja hoor, na hard werken en echte strijdlust pakten we een setje van de koploper ! 28-26. Brutaal pakten we gelijk een voorsprong in de vierde set, het geloof in een stunt was sterker aanwezig dan ooit. Maar Armixtos is een klasse apart, die zetten frustratie om in een machtige servicereeks wat een fatale uitputtingsslag werd voor ons. We kwamen nog goed terug maar we liepen allemaal op ons tandvlees te bijten..Armixtos trok de wedstrijd zakelijk naar zich toe en wonnen met 3-1.

Verliezen op deze manier? Niet erg, helemaal niet erg. Weerstand kunnen bieden tegen zo’n team, fantastisch! Vertrouwen getankt voor de rest van het seizoen? Jazeker! Underdog status veranderd? Nee, maar hé we zijn pas net begonnen.

Tot de volgende 🙂

-Priya